در این داستان مردی که تمام خاطرات گذشته خود را در کیسه اشغال جای داده است آن را به دست گرفته و داخل شهر به راه می افتد تا توی اولین سطل بزرگ سیاهی که می بیند، بیندازد. وقتی به سطل می رسد پسرکی را می بیند که تازه پشت لبش سبز شده است و در درون سطل خم شده و مشغول پیدا کردن چیزهایی است که آن مرد نمی داند احتمالا چه چیزی است. همان طور که دستش را بالا نگه داشته و فکر می کند که کیسه را داخل سطل بیندازد یا نیندازد به این موضوع می اندیشد که اگر این کیسه را داخل سطل بیندازد و پسرک آن کیسه را بردارد و باز کند عکس های پاره پاره شده را به هم بچسباند، «مهرناز» را می بیند و شاید مهرناز را به خانه ببرد و آن را روی دیوار اتاقش بچسباند. بعد از خودش می پرسد آیا اصلا پسرک خانه دارد؟ و... .