گاهی که شب ها به زوزه ی باد گوش می کنم، یادم می افتد. پولِ کمی در روستا مانده بود. هشت ماهی روی زمین کار کرده بودیم تا حداقل چیزی را که برای خوراک و پوشاک و گرم نگه داشتنمان در کل سال لازم داشتیم، تولید کنیم. اما در زمستان طبیعت بی جان شد و آن موقع بود که بی پولی مان به موضوعی حیاتی تبدیل شد. نه فقط به خاطر اینکه برای خریدن مایحتاجمان به پول نیاز داشتیم، به خاطر اینکه دیگر چیزی برای کار کردن نمانده بود. دلیل این که زمستان ها به نوعی در برزخ زندگی می کنیم این است، نه سرما و برف و کوتاه بودن روزها و نشستن دور اجاق هیزمی. خیلی از مردها از روستا به پاریس رفتند تا آنجا به عنوان باربر و مأمور سوخت و دودکش پاک کن پول درآورند. قبل از اینکه روستا را ترک کنند، مطمئن شدند که ذخیره ی علوفه و چوب و سیب زمینیِ روستا به بعد از عید پاک می رسد. آن هایی که در روستا ماندند، زنان بودند و سالخورده ها و بچه ها. طی زمستان این واقعیت که پدر ندارم کمتر توی ذوق می زد؛ نصف بچه های هم سن من موقتاً بی پدر شده بودند. آن زمستان پدربزرگم می خواست یک تخت برایم درست کند تا دیگر مجبور نباشم کنار خواهرم که قرار بود به زودی ازدواج کند بخوابم. مادرم هم می خواست از یال مادیان و دُم گاو برایم ملافه درست کند. هر روز صبح وقتی شبش برف باریده بود، مادرم خبرش را همیشه یک جور اعلام می کرد. می گفت: «لطفش باز شامل حال مون شده!» جوری از برف حرف می زد که انگار یک جور غذای غیرقابل خوردن باشد. من و پدربزرگم بعد از دوشیدن شیر گاوها، برف حیاط را پارو می کردیم. این کار که انجام می شد، پدربزرگم می رفت پشت میز نجاری اش و من قبل از رفتن به مدرسه مطمئن می شدم که روی گالش سنگی را برف نپوشانده است. اگر برف روی آن را گرفته بود، حتماً پاکش می کردم. گالش سنگی داخل حیاط نزدیک دیوار بود، پشت درِ سردابی که توی آن سیب زمینی و شلغم و کمی کدو حلوایی نگه می داشتیم. وقتی حیاط را تمیز می کردیم، همیشه بیخ تا بیخ آن را پارو نمی کردیم، به خاطر همین امکانش بود که گالش سنگی زیر برف ناپدید شود. زمستان فصل ناپدید شدن بود. مردها می رفتند. گاوها در طویله پنهان می شدند. برف روی شیب ها و باغ ها را می پوشاند. سقف خانه ها هم که با همان برف پوشانده می شد، به زحمت قابل تشخیص بود؛ اما از اولین باری که گالش سنگی را پیدا کردم، نگذاشتم ناپدید شود.