این اتفاق و نقش بازی کردن ما علل گوناگون دارد. گاهی مجبوریم برای به دست آوردن یک موقعیت شغلی از بسیاری از اعتقادات درونی خود دست بکشیم و حتی برای سالها نقشی را بازی کنیم که در درون و خلوت خود هیچ شباهتی به آن نداریم. از این نمونه ها بسیار بوده اند؛ کسانی که پس از پایان یافتن خدمت دولتی شان به یک باره رنگ عوض کرده اند و به اپوزیسیون مبدل شده اند. این افراد دقیقاً همان هایی هستند که مشکلات عدیده ای برای یک جامعه سالم به وجود می آورند. در بسیاری مواقع با اینکه هیچ ارتباط قلبی با شخص روبه رو نداریم، اما فقط برای حفظ منافع شخصی و گروهی و خانوادگی، به بهترین شکل در مقابلش برخورد می کنیم، اما کافی است کمی از او دور شویم بیشترین و بدترین حملات را به شخصیت وی وارد می آوریم. این پارادوکس های عمیق شخصیتی یکی از اصلی ترین دلایل ایجاد یک جامعه مریض است. باید کم کم به سمتی برویم که یاد بگیریم حق گرفتنی است و باید خودمان باشیم و اگر قرار است کرنشی هم صورت گیرد، نباید تا بدان جا باشد که هیچ ارتباطی با شخصیت اصلی ما نداشته باشد.

تقلید در کسب و کار 
جامعه مریض خلاقیت را از مردمانش میگیرد قدرت ریسک آنان را به شدت کاهش می دهد و چون نابغه ها در کنج خانه ها حبس شده اند، نوآوری در جامعه دیده نمی شود و همگان منتظرند تا دیگران پیش قدم شوند و آنان نیز به تقلیدی کورکورانه دل بسته اند.